"Ej panowie pogadamy o Hip-Hopie?" Podsumowanie 2009 cz.1

Bas Tajpan, Miuosh "FandangoGang"

Pisząc to podsumowanie dochodzę do wniosku, że chyba nie jest możliwym ogarnięcie wszystkich płyt hip-hopowych ukazujących się w ciągu roku. Ogarnięcie w sensie kilkukrotnego przesłuchania, kojarzenia tekstów, gości, producentów itd. Przesłuchałem w tym roku sporo płyt, choć patrząc z innej strony wciąż tak mało. Nie mówiąc już o tym, że przeszukiwałem oprócz Polski zaledwie scenę angielską i amerykańską. A gdzie Francja, Niemcy, Rosja, Czechy...?

Poniższa pisanina to obraz aţ

Rok 2009 rozpoczął się od produkcji regowo-hiphopowej ze Śląska. Bas Tajpan wraz z Miuosh'em zasugerowali nam pozycje zatytułowaną "Fandango Gang". Rzadko w tym kraju wychodzą produkcje łączące w sobie z taką mocą hip-hop i reggae, co jest dużym plusem tego krążka. Minusem natomiast, jest nadmiar wszelkich vocodero podobnych wynalazków, które niestety kojarzą mi się z dużą wtórnością i kopiowaniem tego, co aktualnie modne na zachodzie. Jako najciekawszy kawałek wymieniłbym "Ciepło" z zajebiście rozwijającym się podkładem. Fakt, faktem tekst był wcześniej nagrany do bitu z utworu Nas'a "One mic", co na pewno zasugerowało stworzenie narastającego napięcia w muzyce. Niemniej "Ciepło" trafia we mnie najbardziej. Dość interesujące i niespodziewane zarazem połączenie daje nam kawałek "Wojna" z gościnnym udziałem Hemp Gru. Wilku i Miuosh obrazują mi się jako skrajnie różne postacie, z równie skrajnych środowisk, a mimo to znaleźli wspólny język, co owocuje współpracą na gruncie hip-hopowym. "To jest porozumienie ponad podziałami!" Płytę promował teledysk do utworu "Jestem sobą" zrealizowany przez Przedmarańcze, a wydaniem materiału zajęła się wytwórnia Fandango Records. Nie znalazłem na tym albumie hitu na miarę "Ganja Sensibilla, airi-airi, marihuana" nie mniej warto sprawdzić materiał szczególnie, jeśli jesteś fanem reggae'owych klimatów.

O.S.T.R. "O.C.B."

Obawiam się, że największym "pechem" dla promocji płyty Miuosha i Basa stał się O.S.T.R., który uderzył w rynek swoją dziesiątą płytą tuż po premierze Fandango. Płyta Adama podgrzewała atmosferę wśród fanów jeszcze zanim ukazała się w sprzedaży. Działo się tak za sprawą featuringów zapowiedzianych na albumie. Wśród gości znalazły się takie ikony jak Cadillac Dale, Keith Murray oraz Evidence. Ostry przyzwyczaił nas do produkowania swoich albumów niemal w całości samemu. Tym razem nie było inaczej, jedynym wyjątkiem był tu utwór "Bez zasięgu" wyprodukowany przez The Returners. (Utwór ten koncepcyjnie bardzo podobny do "Attack of the cell phone zombies" z płyty Grand Agenta produkowanej rok wcześniej przez O.S.T.R.'a). Nie ulega wątpliwości, że płyta "O.C.B." to bardzo mocna hip-hopowa produkcja minionego roku. Nie ma tu miejsca na dźwięki z Fruity Loopsa, słychać za to bit maszynę, sampler oraz czuć czarny winyl. Singlem promującym płytę był utwór "Po drodze do nieba" jednak dla mnie osobiście najlepsze traki na płycie to "Nigdy kiedy piszę" z gościnnymi zwrotkami Main Flow oraz Kaze, "Real game" z Panem Slow Flow, "Nazwij to sam" (trzeba będzie iść na "Galerianki" bo czuje, że to dobry shit - "nie powiem, że nie";) oraz chyba najbardziej bangerowy, bujający "Live my life" feat. Cadillac Dale & Beneficence. Asfalt znowu nie zawiódł, a ja zaryzykowałbym stwierdzenie, że "O.C.B." to najlepsza płyta w dorobku Ostrego. Nie zgodzi się ze mną pan recenzent z Machiny, a ja chętnie pozostanę z nim w niezgodzie. Niestety przyjdzie nam jeszcze poczekać na moment, w którym o polskim hip-hopie, w muzycznych magazynach zaczną pisać ludzie mający o nim pojęcie.

Póki jeszcze jesteśmy przy bletkach polecam sprawdzić płytę gościa, który jest chyba najbardziej utożsamianym z bibułkami raperem. Płyta B-reala "Smoke N Mirrors" wydana przez wytwórnię Duck Down Records to ciekawy kąsek dla fanów wersów w spanglish. Nie jest to album ala Cypress Hill, materiał jest dużo bardziej hip-hopowy niż dokonania chłopaków z Cyprysowego Wzgórza, a tematyka płyty opiera się na życiu Latynosów w gettcie... zresztą don't U know he's loco?!