Aby zapewnić prawidłowe działanie strony oraz żeby hajs się zgadzał używamy ciasteczek.
Szczegółowe informacje

hip-hop.pl »

Rap History 1992

Rap History 1992

Autor: Rap History Warsaw

Dr. Dre "The Chronic"

Choć opisywane zdarzenie miało miejsce dopiero w połowie grudnia, wydaje się, że nie sposób nie wspomnieć o nim już na samym początku. Były producent N.W.A. - Dr. Dre - wydaje swój pierwszy solowy producencki album. Publikacji rewolucyjnego materiału podejmuje się powołana wspólnie przez Dra i Suge'a Knighta oficyna wydawnicza Death Row Records. Album "The Chronic" wprowadza kompletnie nową jakość do hip-hopowego brzmienia. Miejsce intensywnie dotąd wykorzystywanych sampli zajmują charakterystyczne, generowane na syntezatorze piszczały i delikatnie brzmiące funkowe riffy gitarowe.

Klimat, nawiązujący do muzycznych dokonań George'a Clintona i Parliament-Funkadelic ochrzszczony zostaje jako G-funk (czyli gangsta-funk). Ta chilloutowa odmiana hip-hopu (której Dre był zdecydowanym prekursorem) zyskuje sobie z miejsca gigantyczną popularność, co przekłada się na fantastyczne wyniki sprzedaży albumu. Do dziś nabywców znalazło ponad 5 mln kopii pionierskiego materiału. Tematyka tekstów oscyluje wokół gangsterskiego etosu Los Angeles i epikurejskiego stylu życia, gdzie imprezy, marihuana i łatwe kobiety niezmiennie umilają czas Doktorowi i spółce. Dre rozlicza się także werbalnie ze swoimi przeciwnikami, ostro dissując Eazy'ego E i Luke'a Campbella z 2 Live Crew. Na płycie producenta pojawia się utalentowany 21-letni Calvin Broadus, przyjaciel spokrewnionego z Youngiem Warrena G. Występujący jako Snoop Doggy Dogg wykonawca zachwyca słuchaczy unikalnym, niemożliwym do podrobienia wokalem, wewnętrznym luzem, charyzmą i doskonale skonstruowanymi zwrotkami.

Pół roku wcześniej - 9 czerwca - Pete Rock i CL Smooth wydają długo przez wszystkich wyczekiwany pełnometrażowy album. Longplay "Mecca And The Soul Brother" podbija serca fanów doskonałą warstwą muzycznej produkcji i świetnymi, skłaniającymi do refleksji tekstami, w których odbija się czysty entuzjazm, związany z procesem tworzenia najwyższej próby hip-hopu oraz wiele społecznych obserwacji, kierowanych autentyczną troską wykonawców. Ten wyjątkowy album wpisuje się do kanonu hiphopowych arcydzieł także za sprawą wyjątkowej wrażliwości jego twórców. To właśnie tam odnajdziemy jeden z najpiękniejszych i najbardziej wysublimowanych miłosnych hymnów w historii gatunku - utwór "Lots Of Lovin'" - oraz wzruszający i pełen ciepła hołd, oddany tragicznie zmarłemu przyjacielowi - Trouble T.Roy'owi - tancerzowi z grupy Heavy D. & The Boys, którego pamięci dedykowany jest utwór "T.R.O.Y." (They Reminisce Over You - oni Cię wspominają). Wspólne dzieło Pete Rocka i CL Smootha to bez wątpienia jeden z najlepszych rapowych albumów wszechczasów, a moim prywatnym zdaniem bezkonkurencyjnie najlepszy, zresztą zaraz obok "Midnight Marauders" grupy A Tribe Called Quest. Gościnny udział odnotowali na nim również wspomniany wcześniej Heavy D. oraz Grand Puba, który zdążył się już rozstać z zespołem Brand Nubian. Poszło jednak nie tylko o kwestie finansowe - Sadat X, Lord Jamar, Alamo i Sincere postanowili ostrzej zaakcentować przywiązanie do islamskich wartości. Ich kolejny album "In God We Trust" charakteryzował się już zdecydowanie surowszym brzmieniem i tematyką.

Pete Rock "Mecca And The Soul Brother"

Opisywany rocznik był wyjątkowo płodny dla artystów zrzeszonych pod egidą EPMD. Wspierany za konsoletą przez Ericka Sermona Redman publikuje swój klasyczny debiutancki longplay. Materiał zgromadzony na "Whut? Thee Album" to powalające na kolana dynamiczne i żywiołowe flow Reggie'ego Noble'a kładzione na masywnych funkowych bitach, wyprodukowanych przez E Double E. Eklektyczny album wzbudził zachwyt szerokiego audytorium prezentując całe spektrum wokalnych umiejętności Redmana - od spokojnych i wyluzowanych numerów w rodzaju "A Day Of Sooperman Lover" po energetyczne torpedy w rodzaju "Time 4 Sum Aksion". Udany debiut zaliczają też członkowie zaprzyjaźnionego Das Efx. Krazy Drazyz i Skoob zwracają na siebie uwagę podczas przeglądu młodych talentów. Zasiadający w komisji konkursowej Erick i Parrish z EPMD pomagają duetowi znaleźć wydawcę (wytwórnia East West Records), jednocześnie wspomagając dwójkę studentów Wirginia State University przy produkcji debiutanckiego LP "Dead Serious". Andrzej Cała - współtwórca słynnego leksykonu "Beaty, Rymy, Życie" - tak opisywał receptę obu MC's na osiągnięcie sukcesu na amerykańskiej rap-scenie: Wiedząc, że nawet bardzo dobre rymy i charakterystyczne flow to za mało, by wejść do panteonu największych rapowych gwiazd, postanowili dodać do swych tekstów element wyróżniający ich spośród reszty grup. Było to dokładanie do wyrazów dźwięcznych sylab, tworzenie nowych słów poprzez dodanie slangowych końcówek, bardzo częste używanie wyrażeń z końcówką "-iggity". W efekcie ich rapowanie określono "gimnastyką językową". Wydany 7 kwietnia album zdobył sobie dużą popularność i po roku osiągnął platynowy nakład.

Troszkę gorzej radzili sobie niestety patroni Redmana i Das Efx. Erick Sermon i Parrish Smith wydali właśnie swój czwarty, całkiem udany longplay - "Business Never Personal". Zamieszczony nań utwór "Who Killed Jane", wieńczący sagę opowieści o tajemniczej Jane, niejako zapowiedział rozpad formacji, która w rezultacie podzieliła się na dwa rywalizujące obozy. E Double E połączył siły z Redmanem i obiecującym młodym MC - Keithem Murrayem - tworząc ekipę znaną jako Def Squad. PMD natomiast skupił się na działalności w ramach załogi Hit Squad, do której zaliczali się K-Solo oraz właśnie Das Efx. Kolejny udany rok zaliczają twórcy związani ze sceną alternatywną.

Brytyjska kapela acid-jazzowa Brand New Heavies nagrywa ciekawy progresywny album, utrzymany w hiphopowej stylistyce. Do udziału w projekcie "Heavy Rhyme Expierience Vol. 1" zaproszeni zostają czołowi przedstawiciele amerykańskiego undergroundu: Main Source, Ed OG & The Bulldogs, Black Sheep, Gang Starr, Kool G Rap, Masta Ace, Grand Puba, Tiger, Jamalski oraz The Pharcyde. Wymienione na końcu listy kalifornijskie crew podpisuje kontrakt z wytwórnią Delicious Vinyl i wypuszcza na rynek przełomowy materiał "Bizzare Ride II The Pharcyde". Dowcipną, zwariowaną i mocno ekscentryczną tematykę tekstów zespołu trudno wepchnąć w jakikolwiek schemat. Od poważnych egzystencjalnych kwestii zawartych w "Passin' Me By" po przezabawne i beztroskie uszczypliwości wysuwane pod adresem "Ya Mama". Warstwa muzyczna to zadymione jazzowo-funkowe kompozycje gęsto przeplatane kozackim scratchingiem. Fonograficzny debiut zalicza też 7-osobowy kolektyw "Arrested Development" z Atlanty, wprowadzając do hip-hopu nowy nurt, tzw. Life Music. Zaangażowany afro-centryzm korzystający z dorobku muzyki folk przynosi grupie dwie statuetki Grammy - pierwsza za "najlepsze nagranie rap", czyli singiel Tennessee"; druga za "najlepszy debiut" 1992 roku, czyli za ciepło przyjęty album "3 Years, 5 Months & 2 Days In The Life Of...". Ogromną niespodziankę sprawiają też słuchaczom niezawodni pod tym względem Beastie Boys. Po blisko dwuletnim pobycie w studiu trio zaskakuje swoich fanów organicznym kolażem punk-rocka, jazzu i hip-hopu, zarejestrowanym na płycie "Check Your Head". Entuzjastyczne recenzje krytyków przekładają się na wysokie miejsce albumu na billboardowej liście "Top R&B/Hip Hop Albums". Do dziś ten krążek jest uważany przez wielu fanów za najwybitniejsze wydawnictwo zespołu pod względem artystycznym.

Redman "Whut? Thee Album"

Muzycznej wolty dokonuje również kojarzony dotąd z gangsta rapem Ice-T. Wykonawca angażuje się w działalność nowego heavy-metalowego projektu Body Count, gdzie pełni funkcję wokalisty i głównego tekściarza formacji. Ostre rockowe inspiracje rapera zbiegają się w czasie z gwałtownymi zamieszkami w Los Angeles, jakie wybuchają w mieście na wieść o uniewinnieniu przez sąd policjantów winnych brutalnego pobicia czarnoskórego kierowcy Rodneya Kinga. Trwające przez 6 dni zacięte walki tysięcy demonstrantów z oddziałami wojska, policji, Gwardii Narodowej i jednostek specjalnych Marines pochłaniają życie 53 ofiar. Ponad 2 tysiące osób odnosi poważne obrażenia ciała, zniszczonych lub podpalonych zostaje ponad 1100 budynków, a łączne straty finansowe zostają oszacowane na ponad 1 miliard dolarów. Wspólnie z Body Count Ice-T rejestruje utwór "Cop Killer", który uznany zostaje przez władze za jawną zachętę do mordowania policjantów. Kontrowersje wynikłe na skutek publikacji nagrania (w tym osobista krytyka ze strony prezydenta George'a Busha) i naciski wytwórni Time-Warner skłaniają artystę do usunięcia utworu z tracklisty albumu "Born Dead". W efekcie Ice-T rozwiązuje kontrakt z labelem i przechodzi do konkurencyjnej firmy Priority Records.

Pochodzący z Atlanty producent i łowca talentów - Jermaine Dupri - postanawia stworzyć z dwójki poznanych przygodnie 12-latków pierwszy dziecięcy zespół hiphopowy. Duet Kris Kross zdobywa szczyty list przebojów za sprawą platynowego singla "Jump" nie schodzącego przez ponad 8 tygodni z pierwszego miejsca listy notowań "Billboard Hot 100". Wymyślony od podstaw zespół (nazwa, beaty i styl ubioru "tył na przód" to w pełni autorska idea Jermaine'a Dupriego) okazał się być kurą znoszącą złote jajka. Na fali popularności singla wydany w tym samym roku longplay "Totally Crossed Out" sięga po czterokrotną platynę. Tak szybko jak rozbłyska gwiazda Kris Kross, tak gwałtownie też gaśnie i pocieszne nastolatki trafiają do kategorii gwiazd jednego sezonu. Równie oszałamiający sukces odnotowują biali "Irlandczycy" z House Of Pain. Everlast, Danny Boy i DJ Lethal zdobywają serca publiki imprezowym hymnem wszechczasów, wyprodukowanym dla grupy przez DJ Muggsa z Cypress Hill. Singiel "Jump Around" do dziś rozgrzewa do czerwoności wszystkie klubowe parkiety i jest pozycją obowiązkową w każdej didżejskiej kolekcji. Grupa silnie podkreślała swoje celtyckie korzenie, zamiłowanie do piwa i szacunek dla zielonego koloru, symbolizującego kraj ich pochodzenia.

Oprócz EPMD rozpada się tez inny klasyczny hiphopowy duet. Po wydaniu czwartego LP rozchodzą się drogi Erica B. oraz Rakima. Panowie żegnają się z fanami albumem "Don't Sweat The Technique", który zdobywa bardzo przychylne recenzje ekspertów. Rok 1992 stanowi też ważny przełom w dziedzinie turntablismu. Regulamin konkursu DMC dopuszcza udział kolektywów didżejskich. Drużynowe zmagania za stalowymi kołami wygrywają bezkonkurencyjni Rock Steady DJ's. Reprezentujący San Francisco DJ Q-Bert, DJ Apollo oraz Mix Master Mike masakrują konkurentów zapierającą dech w piersiach rutyną na sześć gramofonów. W trzech kolejnych latach bronią drużynowego tytułu mistrzów świata, po czym organizatorzy proszą ich o wycofanie się z zawodów, ponieważ nikt nie jest w stanie ich pokonać. W Nowym Jorku debiutuje kobiece trio TLC ("Ooooooohhh... On The TLC Tip" LP) oraz bohaterowie podziemia Showbiz & AG ("Runaway Slave" LP).

The Pharcyde "Bizzare Ride II The Pharcyde"

Po powrocie z zagranicznych wojaży 21-letni Piotr Marzec rozpoczyna muzyczną karierę pod pseudonimem PM Cool Lee. Pierwsze sceniczne doświadczenia zbierał jeszcze we Francji i w Niemczech, gdzie koncertował pod szyldem Leeroy & The Western Posse. Owocem jego działalności po powrocie do Polski jest album "East On Da Mic", na którym przyszły Liroy składa rymy jeszcze w języku angielskim. W Katowicach bracia Marcin i Michał Marten (Lord MM Dab, Ś.P. Brat Joka) oraz ich szkolny kolega Piotr Łuszcz (Mag Magik I) powołują do życia formację Kaliber 44 i podejmują próby realizacji pierwszych rapowych nagrań (początkowo również w języku angielskim), a pierwsza stołeczna kapela hiphopowa - Trials X - wydaje własnym sumptem amatorski materiał demo o obiecującej nazwie "Fekalia".

Zobacz też:
Rap History 70's
Rap History 1982
Rap History 1983
Rap History 1984
Rap History 1985
Rap History 1986
Rap History 1987
Rap History 1988
Rap History 1989
Rap History 1990
Rap History 1991
Rap History 1992
Rap History 1993
Rap History 1994
Rap History 1995
Rap History 1996
Rap History 1997
Rap History 1998
Rap History 1999
Rap History 2000
Rap History 2001
Rap History 2002



Informacje o artykule
Data dodania:2010-10-18
Dział / Kategoria: muzyka hip-hop / felieton
Średnia ocena:7.75 (4)
Oceń artykuł: Aby ocenić artykuł musisz się zalogować
Autor:
Rap History ..., 34 lata
mężczyzna, Warszawa

Ostatnie artykuły tego autora:
Hip-hopowe teledyski w pięciu smakach
Rap History 1981
Rap History 1980
Rap History 70's
Rap History 1982

Zobacz wszystkie artykuły tego autora
******VEGETA******
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
09:30:27, 18-10-10
JEBAC POZERÓW, CO UDAJĄ GANSTERÓW

Tomasss22
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
09:51:59, 18-10-10
zajebisty artykuł!

herk aka outsider
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
14:50:39, 18-10-10
Co do zamieszek warto by wspomnieć również o napiętych stosunkach między Afroamerykanami, a Koreańczykami (którzy chyba najbardziej odczuli zamieszki). Morderstwo Koreańczyka, który zamordował afroamerykańskiego nastolatka podejrzewając go o kradzież, podaje się jako jedną z przyczyn wybuchu zamieszek. Warto by również wspomnieć, że zamieszki bardzo mocno odbiły się nie tylko na Zachodnich raperach, ale również na tych ze Wschodu (chłopakom z PE nie mieli spokoju po kawałku "Burn Hollywood Burn").

syrop na kaszel
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
15:03:32, 18-10-10
Miejsce intensywnie dotąd wykorzystywanych sampli zajmują charakterystyczne, generowane na syntezatorze piszczały i delikatnie brzmiące funkowe riffy gitarowe.


co to za bzdura?? www.youtube.com(...)dI0L8

xQueenBeex
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
15:10:43, 18-10-10
świetny artykuł .

MOKOTÓW
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
17:28:56, 18-10-10

STARE


Bogumił
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
20:42:09, 18-10-10
Nic nie ma o 2pac?

HAUKA MIUZIK FREE
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
21:41:34, 18-10-10
DOBRZE ŻE TAKIE COŚ W OGÓLE POWSTAJE BY EDUKOWAĆ GIMBUSÓW

kmilek123
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
08:00:05, 19-10-10
Gimbusy są niereformowalni jedyny powód dla którego chodzą do szkoły to drobne od matek by mogli zjeść Snickersa ze szkolnego sklepiku.
-----------
Ostatnia edycja: 2010-10-19 08:00:37

RAP_GRACJA
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
08:51:29, 20-10-10
szacun za artykul

KrzyHu Zdradzony Przez Ojca
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
16:03:41, 26-01-11
Klasyk. Rok w którym się urodziłem hehe

ejojojo
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
11:23:41, 09-05-11
spoko artykuł

Dodaj wypowiedź

Autor: Podaj wynik dodawania: 2 + 1 =

Pozostało znaków: 1250

Uwaga:
Twój host to ec2-54-82-29-141.compute-1.amazonaws.com (54.82.29.141). Informacja ta zostanie zapisana wraz z Twoją wypowiedzią. W przypadku naruszenia czyichkolwiek dóbr osobistych informacja ta zostanie ujawniona tak aby ułatwić ściganie autora.

Hip-Hop.pl © 2000-2018 • kontakt • redakcjareklamamateriały promocyjneFAQ, pomoc i zasadyPolityka Cookies