Aby zapewnić prawidłowe działanie strony oraz żeby hajs się zgadzał używamy ciasteczek.
Szczegółowe informacje

hip-hop.pl »

Historia Breakdance'u

Historia Breakdance'u

Autor: Sadi

Pierwszy taniec dowolny czyli tzw. freestyle dance wylansował pod koniec lat 60-tych James Brown, który promując podczas telewizyjnych występów i koncertów swoją debiutancką płytę The Good Foot wykonywał wygibasy, dzięki którym później stał się sławny.

Taniec ten szybko znalazł naśladowców i w tętniących jeszcze wtedy prywatkowym życiem gettach zaczęto tańczyć good foota.

Good foot rozwijał się naturalnie na domowych imprezkach w czarnym Harlemie a przede wszystkim w Bronxie. A jak powszechnie wiadomo jest to niezbyt ciekawa okolica. Jest to dzielnica biedoty i najbrudniejszych interesów, zamieszkiwana głównie przez Afroamerykanów i Latynosów. Tu nie ma ludzi zadowolonych, pieprzona frustracja, kombinacje jak zdobyć kasę, a czasami jak przeżyć. Narkotyki, rozboje, prostytucja i inny shit jaki tylko może przyjść do głowy. W ulicznym podziemiu przy dźwiękach gry na kongach i screatchu winylowych płyt good foot zaczął się przeobrażać. Gangi które walczyły o dominację w środowiskowych rewirach dzielnic coraz częściej wyskakiwały na tzw. wycinki aby tańcząc, demonstrować swoją siłę, wytrzymałość i sprawność fizyczną. Przegrana grupa musiała ustąpić z rządzenia terenem.

Było to bardzo widowiskowe gdyż chłopaki rzeczywiście musieli ostro trenować, żeby wygrać. To widowisko przyciągało tłumy gapiów, którzy wrzucali co nieco do czapki. Z czasem zrezygnowano z takich pojedynków między gangowych a zajęto się ulepszaniem i doskonaleniem technik tańca. Ponieważ był on zasadniczo oparty na improwizacji, zaczęły wkrótce powstawać pierwsze układy i figury mające już swoje nazwy i aranżacje: droops & spins.

Kolejnym etapem była praca nóg czyli footwork i podstawowe figury gimnastyczne zapożyczone z akrobatyki. Ponieważ nowe elementy dodali tancerze z Brooklynu, potomka good foota nazwano brooklyn rock co w wersji późniejszej dało uprocking. Dodam tylko, że kolejne przemiany, zaczęły już przypominać breaka jakiego znamy dziś. Ale żeby to mogło nastąpić trzeba było ostro trenować, nauczać, a później przekazywać to młodym, którzy kultywowali to dalej. W nocy bboye (bo tak nazwano amatorów tego tańca) ostro trenowali, pląsając brzuchem aby w dzień wyjść na ulicę i przy old schoolowych dźwiękach funku dobywających się z głośników Ghettoblastera(wyjebany zestaw stereo), na posklejanych kartonach móc zatańczyć, zbierając trochę kasy i szacunku. Tak na marginesie można wspomnieć, że ówcześni bboys nie ograniczali się tylko do tańca. Robili również wrzuty, a ich produkcje łatwo można wyłowić spośród innych prac, gdyż często opatrzone są tekstami typu: Youth Against Racizm, lub Do It Better Without Drugs - jedno z niewielu istniejących zajebistych haseł.

Gdy podstawowe ruchy zostały ustalone, przyszła kolej na styl i pierwsze elementy ideologii, których reprezentantami były ekipy Nigger Twins, Clark Kent i Zulu Kings. No i właśnie od tego momentu zakładane były pierwsze grupy, które zrzeszały ludzi o podobnych zainteresowaniach.

Do połowy lat siedemdziesiątych zaangażowani byli wyłącznie czarni tancerze, ci jednak bardziej zainteresowani samą rytmiką niż nowymi technikami tańca, oddali pod koniec dekady pałeczkę tancerzom pochodzenia puertorikańskiego, którzy wytyczyli dalszą drogę.

W 1978, bboy Jo-Jo z Nowego Jorku, który stał się kolebką i głównym centrum breaka w Stanach, założył RSC - Rock Steady Crew, w którym tańczył wraz z Jimmim Lee.

To właśnie oni zainspirowani wschodnimi sztukami walki a w szczególności kung-fu prezentowanym w popularnych wówczas filmach z Brucem Lee, wymyślili pierwsze bardziej skomplikowane figury - powermoves, między innymi wiatraki (windmills).

Złotym wiekiem dla bboyingu czy jak kto woli break dance'u były lata 80-te. Popularność rosła dzięki filmom z udziałem ówczesnych sław: Rockstedy (Crazy Legs, Prince Ken Swift, Baby Love, Kuriaki i Dose), New York City Breakers (Kid Nice, Powerfull Pexter, Flip Rock) i Magnificent Force, światową popularność zdobyły Wild Style w 1982, StyleWars, Flashdance w 1983, pod koniec lat 80-tych popularność, choć nie tak dużą zdobyły filmy Breakin, Breakin 2 i Beat Street w reżyserii Stana Lathana. Ten ostatni został wyemitowany poza oficjalnym programem na festiwalu w Cannes w 1983r. Przedstawia on styl życia prowadzony przez ówczesne sławy break kultury i między innymi zawiera legendarną już dla dzisiejszego hip hopu scenę bitwy (tak w przenośni nazywa się otwarty pojedynek między breakowymi sqadami) pomiędzy New York City Breakers i Rock Steady Crew, bodajże na stacji nowojorskiego metra.

Martwy sezon dla breaka przyszedł po wielkim boomie w drugiej połowie lat 80-tych a dokładnie około 1986 r. Media potraktowały temat jako tymczasową modę i break zniknął z pola widzenia. Było to szczególnie bolesne dla zaawansowanych tancerzy , których ambicją było zdobyć jak najwięcej rozgłosu, nie tylko wśród publiki zaangażowanej w kulturę. Można powiedzieć, że bboying dla niektórych stanowił główne źródło utrzymania, gdyż powoli adoptowano go w różnych spektaklach, musicalach. To już nie było zwykłe pląsanie brzuchem w rytm syntezatorowego electro-funku na kartonowej scenie, lecz całe skomplikowane układy choreograficzne, którymi interesowali się właśnie np. reżyserzy filmów i musicali.

Wtedy też tancerze wierni kulturze a zarazem idei zdobywania fame'u stworzyli słynne Gettoriginal, ekipę której zadaniem było upowszechnianie breaka w kręgach kultury masowej. Członkowie tego zespołu wystąpili przed prezydentem Reaganem w Kennedy Center, na Vienna Dance Festival i w teatrze Jean Vilar w Paryżu. Niektórzy członkowie zajmowali się również choreografią musicali na Broadwayu.

Break dance odżył dopiero na początku lat 90-tych za sprawą zaangażowanych tancerzy w Nowym Yorku, Los Angeles jak również został przetransportowany do Europy (głównie za pośrednictwem filmów z których robiono setki kopii metodami chałupniczymi i rozprowadzano w odpowiednich kręgach), gdzie najwięcej przedstawicieli ma w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech no i ostatnio co jest bardzo podbudowujące w Polsce.

Ówcześnie najbardziej kreatywną sceną była scena japońska, na której królują RSC Tokyo (tamtejsze odłamy Rock Steady Crew) prowadzone przez weteranów hip hopu (i byłego Yakuzę) Crazy-A i Electric Trouble z Osaki, w którego podstawowy skład wchodzą Yokoi, Masan Q i Shohei.

Bboys spotykają się na specjalnie organizowanych dla nich imprach tzw. Break Dance Jams, lub B Boys Jams. I tak:

--- w Stanach prawdziwe oblicze tej kultury odsłania się jedynie kilka razy do roku w organizowanych przez weteranów imprezach takich jak Rock Steady Anniwersary czy B.Boy Summit. Jednak codzienny widok kolesi tańczących na matach na ulicach w N.Y.C. nie jest niczym nadzwyczajnym.

--- w Europie na Battle Of The Year gdzie zjeżdżają się najlepsi z całego świata !!!. To są prestiżowe zjazdy natomiast dużo jest lokalnych imprez na które przyjeżdżają znajomi z różnych miast itd. żeby porównać umiejętności i wzajemnie się od siebie uczyć.

Większość wiodących dziś ekip to jednak tancerze profesjonalni, wynajmowani do spektakli, teledysków, pokazów i reklam, tak jak np. Elite Force (Mop Top), w którego skład wchodzą tancerze Buddah Stretch, Link, Loose Joint i E-Joe; można zobaczyć ich na teledyskach Marish Carey (Emotions, Dream Lover, Fantasy) czy w teledysku Michaela Jacksona Remember The Time. Mistifitss znane jako Mystidous Mistifitss (również zespół rapowy w stajni Sony 555 music) zobaczyć można na występach EPMD, Little Shawn, Salt'n'Pepa czy również Mariah Cerey. Albo np. niemiecka grupa Flying Steps, którą można podziwiać na teledyskach Music Instructora jak Super Sonic, Rock Your Body, Breakdance, czy Get Freaky lub Electric City. Ta grupa również jest zatrudniana na tourne koncertowe Music Instructora. Ostatnio F. S. bawili się w tworzenie muzy czego efektem są nagrane 2 kawałki na płycie dostępnej jednak tylko jak na razie w Niemczech. Wystąpili oni również na własnym teledysku In Da Arena. Dla fanów tej formacji podam xywki jej członków, są to: Vartan, Crock, Crazy - Be, Amigo, Her - Man i Mesut - Man. Natomiast ojcowie zachodniego rapu czyli grupa Run DMC i Jason Navins lansuje teledysk It's Like That, który jest kwintesencją break dance'u.

Break Dance zaczął się mieszać z innymi stylami takimi jak rap, reagge czy połączenie walki i tańca - capoeira, która z bboyingiem daje wyjebany duet. Pod koniec lat 80-tych osiągnął swój cel popularyzacji tej kultury a obecnie odtworzył się na całym świecie jako jeden z elementów kultury masowej czyli Hip Hopu.



Informacje o artykule
Data dodania:2010-12-01
Dział / Kategoria: taniec / informacja, biografia
Średnia ocena:9.50 (2)
Oceń artykuł: Aby ocenić artykuł musisz się zalogować
Autor:
Sadi z breakdance.pl  rap graffiti breakdanceSadi

anonim
Autor: omix2   Link do posta
18:36:50, 02-07-04
w break dansie potrzebne jesi taniec a nie same pawery trzeba miec wlasny styl i troszke pomysluow w swojej malej glowie pozdro ekip z Swidnicy DRIM TIM TIRIM W Sqadzie Mleka Aro SLatan MARTYNA JA (KURASZ) nara

Dodaj wypowiedź

Autor: Podaj wynik dodawania: 2 + 3 =

Pozostało znaków: 1250

Uwaga:
Twój host to ec2-54-81-45-122.compute-1.amazonaws.com (54.81.45.122). Informacja ta zostanie zapisana wraz z Twoją wypowiedzią. W przypadku naruszenia czyichkolwiek dóbr osobistych informacja ta zostanie ujawniona tak aby ułatwić ściganie autora.

Hip-Hop.pl © 2000-2017 • kontakt • redakcjareklamamateriały promocyjneFAQ, pomoc i zasadyPolityka Cookies