Zeus to jeden z tego typu ludzi, którzy pracują w cieniu poza błyskiem reflektorów przez kilkanaście lat, tylko po to by później móc cieszyć się chwilą sukcesu, którym dla nich jest niespełna kilka pozytywnych słów od adresatów ich pracy, czyli w tym wypadku słuchaczy. Sam fakt, że jego debiutancki album "Co Nie Ma Sobie Równych" pojawił się dopiero po 10 latach od rozpoczęcia kariery jest karygodny i woła o pomstę do nieba. Mam wrażenie, że do tej sytuacji doskonale pasują pewne mądre słowa usłyszane kilka lat temu mimochodem na lekcji polskiego. Utwory Zeusa są niczym "perły rzucone między świnie". Niestety wielu słuchaczy niedorosło jeszcze do twórczości łódzkiego rapera...

Po genialnej płycie "Co Nie Ma Sobie Równych" Zeus postanowił zaatakować ponownie, dokładnie rok później po premierze debiutu. Przed premierą "Albumu Zeusa" nie było ogromnej kampanii promocyjnej w Internecie, nie było zapowiedzi fotorelacji i fotorelacji z zapowiedzi. Po prostu Zeus poszedł prostym nurtem, dostarczając codziennie jeden odcinek specjalnego programu publikowanego na jego kanale youtube, odkrywającego kolejne szczegóły z płyty. Im bliżej premiery, tym więcej wiedzieliśmy o nadchodzącym "Albumie Zeusa".

Artysta postanowił mocno uderzyć w scenę nagrywając teledysk do utworu pt. "Wracam tu, bo nagrałem drugi album", w którym raper wytyka populizm, hipokryzję oraz zaściankowość polskich raperów (i jak się okazało, także tych "zagranicznych"...). Teledysk, który wywołał sporo kontrowersji nie tylko ze względu na treść utworu, jest jedynym takim nagraniem na płycie. Zeus chciał uniknąć tego o czym sam rapuje w pierwszym singlu, czyli nie chciał promować swojej twórczości poprzez beefy.

Pozostałe utwory z płyty są równie imponujące. Mamy tu nawiązania do poprzedniego albumu rapera w postaci nagrania "Spójrz Na Mnie", realistyczny storytelling z happy endem w "Gdy Pada Strzał", czy ciekawą metaforę seksu w utworze "Lubisz Jeść". Ale i tak nie oddaje to w pełni zawartości tematycznej "Albumu Zeusa". Mamy jeszcze kawałki o podróżach, miłości do żony, przyjaźni (tej prawdziwej jak i tej nie do końca prawdziw), modzie... . I właśnie to jest w tej płycie jedną z najmocniejszych stron. Zeus potrafił nagrać utwór o czymś, co mnie kompletnie nie interesuje (w tym wypadku "Piosenka Dla Ofiar Mody"), w taki sposób, że utwór ten stał się jednym z moich ulubionych kawałków. Każdy temat zawarty na płycie poruszony jest właśnie w taki sposób.

Technicznie Zeus postanowił pobawić się swoim flow. Widać nieznaczny postęp w stosunku do poprzedniej płyty, na której już wtedy łódzki raper brzmiał lepiej niż poprawnie, więc po prostu flow to ostatnia rzecz, jaką Zeus by musiał w swojej twórczości poprawić.  O ile jest w ogóle coś do poprawiania. Barwa głosu, jej czystość jak i przemyślane rymy to już standard do jakiego Zeus nas zdążył przygotować.

Podkłady na krążku to także najwyższa półka. Mimo, że Zeus sampluje z mp3 a nie z vinyla (jak nakazuje "kodeks prawdziwego producenta"), to nie słychać żadnej różnicy w jakości. To po prostu dobre bity. "Im Bliżej, Tym Dalej", "Witamy Was" czy "Z Żoną" to prawdziwe majstersztyki, które mogłyby zostać wydane również jako osobne instrumentale.

Dużo więcej uwagi chciałbym poświęcić wydaniu płyty przez Embryo. W cenie niespełna 30 złotych dostajemy elegancko wydaną płytę, z 21-stronnicową wkładką ilustrującą życie Zeusa, jak i zawierającą wszystkie teksty z płyty. Forma fizyczna "Albumu Zeusa" jest rewelacyjna! Ściągając ten krążek z netu, nawet sobie nie uzmysławiasz jak wiele tracisz.

Warto także wspomnieć o rozwoju artystycznej osobowości samego rapera, który postanowił uchylić rąbka tajemnicy odnośnie jednego ze znanych polskich producentów - O.S.T.R.a .
Zeusowi należą się brawa za poruszenie tematu charakteru współpracy, jak i też poniekąd osobowości O.S.T.R.ego (utwory "Tylko To Jest Prawdziwe?!" oraz "Zakochałem Się w Jill Scott"). Pewnie niektórzy uznają to za celowy chwyt marketingowy mający wywołać kontrowersje  wokół płyty, lecz prawda wydaje się być inna.

A teraz pora na najważniejszą część recenzji. Moje pierwsze wrażenia po przesłuchaniu "Albumu Zeusa" były całkowicie odmienne od tych, o których mogłeś przeczytać powyżej. Jednak im więcej słuchałem drugiego krążka łódzkiego rapera, tym bardziej chciałem każdego dnia zaczynać poranek z Zeusem. Ta płyta zrobi z Ciebie jeńca, niewolnika który nie będzie potrafił się od niej uwolnić. Murowany kandydat do tytułu "Płyty Roku". Gorąco Polecam!