Aby zapewnić prawidłowe działanie strony oraz żeby hajs się zgadzał używamy ciasteczek.
Szczegółowe informacje

hip-hop.pl »

Rap History 1983

Rap History 1983

Autor: Rap History Warsaw

Legendarny jazzowy pianista i kompozytor Herbie Hancock i niemniej utytułowany producent oraz basista Bill Laswell, wchodzą w kooperację z didżejem Grandmixerem D.S.T. Owocem wspólnych wysiłków jest klasyczny utwór "Rockit", będący fuzją nowoczesnego jazzu i hip-hopu spod znaku elektro. "Rockit" był pierwszym mainstreamowym singlem, wzbogaconym o didżejski scratching. Nowatorska kompozycja odnosi ogromny sukces artystyczno-komercyjny, uwieńczony zdobyciem przez Hancocka nagrody Grammy.

Jeszcze większą popularność zdobywa sobie futurystyczny teledysk do utworu, nakręcony przez brytyjski duet: Kevin Godley & Lol Creme. Emitowany na falach MTV spot zgarnia pięć głównych nagród w muzycznym konkursie stacji, w tym zaszczytny tytuł - wideoklip roku (MTV Video Music Awards 1983). Tysiące ludzi na całym świecie po raz pierwszy usłyszały odgłosy, wydobywane poprzez manipulowanie winylową płytą, a dzięki pokazywanym w telewizji występom Hancocka i spółki, mogli oni również na własne oczy zobaczyć  skreczującego didżeja. Telewizyjne przekazy obudziły szczerą fascynację wśród wielu młodych ludzi, którzy następnie przekuli młodzieńczą zajawkę w życiową pasję. Spośród osób, dotkniętych tym wspólnym doświadczeniem, warto wymienić takich przedstawicieli turntablistycznej awangardy, jak: DJ Q-Bert, DJ Mix Master Mike, DJ Faust i wielu, wielu innych.   

Debiutancki singiel Run DMC otwiera nową epokę w dziejach muzyki hip-hop. Joseph Simmons (Run), Darryl McDaniels (DMC) oraz Jason Mizell (DJ Jam Master Jay) dokonali symbolicznego zamknięcia ery najbardziej pionierskiego i oldschoolowego rapu. Utwory zawarte na singlu, wydanym przez wytwórnię Profile - "It's Like That" oraz "Sucker MC's" - charakteryzowały się zupełnie nowym podejściem do sztuki rymowania. Joey i Darryl wymieniali się dynamicznie kwestiami w zwrotkach, ich rap zaś ostatecznie zerwał ze śpiewno-toastingową stylistyką, kultywowaną przez pierwszych MC's. Raperzy z nowojorskiego Quenns zdecydowanie mocniej akcentowali poszczególne słowa, deklamując swoje wersy w dalece bardziej surowy, twardy i agresywny sposób. Run i DMC odeszli również od frywolnej imprezowej tematyki utworów na rzecz bardziej osobistych i realistycznych tekstów. Kawałek "Sucker MC's" jest dziś zresztą postrzegany jako pionierski dla stylu hardcore rap. Nowa jakość zaistniała również w sferze muzycznej produkcji: "miejsce relatywnie szybkich, tanecznych, inspirowanych w znacznej części muzyką disco, multi-instrumentalnych podkładów, zajęło znacznie wolniejsze, surowe brzmienie automatu perkusyjnego, wzbogacone jedynie skreczami didżeja" -  jak opisywał Druh Sławek na łamach "Ślizgu". Masywne i minimalistyczne brzmienie beatów to jednak nie jedyna tendencja, zaszczepiona przez trójkę młodych artystów. Run DMC, a w szczególności JMJ, mieli ogromny wpływ na kształt hiphopowej mody. Ich uliczny, sportowy, b-boyowy styl ubioru do dzisiaj tworzy jeden z najważniejszych kanonów hiphopowego wizerunku. To właśnie oni wypromowali sportowe obuwie i oldschoolowe dresy, jako nieodłączne atrybuty każdego hiphopowca. To dzięki nim firma Adidas, a w szczególności produkowane przez nią snickery (trampki) Superstary, zdobyły sobie międzynarodową sławę i popularność. Run DMC kreowali odzieżowe trendy w całej dekadzie lat 80. To im zawdzięczamy obecność skórzanych sportowych kurtek, czarnych kapeluszy z rondem i grubych złotych łańcuchów, noszonych z dumą na karkach przez raperów i didżejów.   

Rok 1983 jest także momentem debiutu jednego z najważniejszych reprezentantów Zachodniego Wybrzeża. Tracy Marrow, znany szerzej jako Ice-T, urodził się co prawda w Newark z stanie New Jersey, jednak osierocony w wieku zaledwie 12 lat, musiał przeprowadzić się do rodziny swojej ciotki w Los Angeles. Po ukończeniu Crenshaw High School trafia do armii, z której odchodzi po czterech latach. Jego pierwszy zarejestrowany utwór to "The Coldest Rap", utrzymany w konwencji elektro. Za kilka lat Ice stanie się jednym z pionierów i najważniejszych twórców gatunku gangsta rap, rozkwitającego na Zachodnim Wybrzeżu.   

Brzmienie i charakter West Coastu trudno byłoby sobie jednak wyobrazić bez udziału takiej indywidualności jak Too Short. Reprezentant Oakland - Todd Shaw - wypuszcza, we współpracy z niezależną wytwórnią 75 Girls, debiutancką epkę "Don't Stop Rappin'", zawierającą skromne pięć utworów. Dostępne jedynie na kasecie wydawnictwo to zaledwie wstęp do wieloletniej i niezwykle płodnej kariery jednego z najważniejszych, a jednocześnie dość często niedocenianych hiphopowych twórców z Kalifornii. Too Short wprowadził do hip-hopu to, co często jest określane mianem "pimp attitude", czyli postawę, mentalność oraz swoistą hierarchię wartości playboya-sutenera. Seksistowskie, niecenzuralne i obrazoburcze teksty, leniwe flow oraz charakterystyczne "biaatch" stały się jego znakami rozpoznawczymi. Wizerunek rapera-alfonsa, mającego na swoich usługach całą armię kobiet lekkich obyczajów, twórczo rozwinęli w następnych latach m. in. Snoop Dogg, E-40, Dogg Pound oraz Nate Dogg.   

Wróćmy jednak do Nowego Jorku. Wspomniane wcześniej trio Beastie Boys wydaje epkę "Cookie Puss", która stanowi symboliczny moment odejścia zespołu od stylistyki punk-rockowej. Opublikowany własnym sumptem materiał, przyczynia się do gwałtownego wzrostu popularności zespołu, nie tyle jednak ze względu na artystyczne walory wydawnictwa, lecz na skutek nielegalnego wykorzystania warstwy muzycznej w reklamie linii lotniczych British Airways. Proces sądowy i wywalczone przez pokrzywdzonych 40 tys. dolarów odszkodowania, pozwala wypłynąć "Potwornym Chłopakom" na szersze wody muzycznego show-businessu. Koncertują razem z Rickiem Rubinem (późniejszym współzałożycielem największej hiphopowej wytwórni Def Jam), który wspomaga ich namiętnie za sterami gramofonów.   

Szczęśliwego finału nie znalazł natomiast proces, wytoczony wytwórni Sugarhill przez Grandmastera Flasha i The Furious Five. Powodem konfliktu było zagarnięcie przez szefów wytwórni całości tantiem i zysków, należnych zespołowi za bestselerową sprzedaż singla i albumu "The Message". Sądowa batalia o wielkie pieniądze podzieliła w rezultacie członków grupy na dwa skłócone obozy, z których oba zachowały część dawnej nazwy. Flash, Kid Creole oraz Rahiem przeszli do Elektra Records i nagrywali pod niezmienioną banderą. Natomiast Melle Mel, Cowboy i Scorpio uzupełnili skład własnej formacji o kilku dodatkowych członków, tworząc zespół Grandmaster Melle Mel & The Furious Five. Żadna z grup nie odniosła jednak sukcesu porównywalnego z wcześniejszymi dokonaniami "Wściekłej Piątki". Gwiazda Melle Mela i spółki rozbłysła jeszcze przy okazji premiery antynarkotykowego singla "White Lines (Don't Don't Do It)", napisanego wespół z Sylvią Robinson. Utwór, traktujący o niebezpieczeństwie, wynikającym z przyjmowania kokainy, wdrapuje się na 7 miejsce brytyjskiej listy przebojów, utrzymując się w pierwszej czterdziestce przez ponad 17 tygodni.   

W 1983 roku nakręcony zostaje również słynny film dokumentalny "Style Wars", prezentujący uliczną kulturę Nowego Jorku, ze szczególnym uwzględnieniem przeżywającej prawdziwy boom podziemnej sceny graffiti. Reżyser Tony Silver ukazał w pełnej krasie spontaniczną młodzieżową sztukę ulicy oraz stojące wobec niej w bezwzględnej opozycji miejskie władze, na czele z burmistrzem Edwardem Kochem i policją. Oprócz writerów i ich prac uwiecznieni zostali także b-boys (słynna scena pojedynku Rock Steady Crew z Dynamic Rockers), oraz nowojorscy raperzy i didżeje. Choć dokument zdobył pierwszą nagrodę na festiwalu filmowym w Sundance, jego pierwsza emisja miała miejsce na falach amerykańskiej telewizji publicznej PBS.   

Na ogłoszony przez wytwórnię Tommy Boy konkurs na najlepszy remiks utworu "Play That Beat, Mr. DJ", autorstwa G.L.O.B.E. oraz Whiz Kida, swój miks przesyła dwójka domorosłych hiphopowych producentów i entuzjastów gatunku - Doug "Double Dee" DiFranco oraz Steve "Steinski" Stein. Jury, w którym zasiadali Afrika Bambaataa, Robert Pettibone i John Benitez, przyznając dwójce przyjaciół główną nagrodę. Uhonorowana kompozycja - "Lesson 1 - The Payoff Mix" - to szalony kolaż kilkudziesięciu zgrabnie dobranych utworów i sampli, pochodzących z najrozmaitszych źródeł. Double Dee i Steinski płynnie połączyli hip-hop, disco oraz elektro z funkiem, soulem, a nawet wczesnym rock and rollem, wplatając dodatkowo cytaty ze znanych i popularnych filmów. Ten niezwykły bezprecedensowy utwór muzyczny posunął sztukę samplingu i hiphopowej produkcji o lata świetle do przodu, tworząc nowy podgatunek muzyczny pod nazwą cut'n'paste. Dało to początek epoce mixtape'ów oraz tak popularnych w obecnych czasach międzygatunkowych mash-upów. Z doświadczeń dwójki pasjonatów korzystali w latach następnych tacy twórcy, jak: DJ Shadow, Dj Cut Chemist oraz brytyjski duet Coldcut.



Informacje o artykule
Data dodania:2011-03-31
Dział / Kategoria: muzyka hip-hop / felieton
Średnia ocena:nieoceniany
Oceń artykuł: Aby ocenić artykuł musisz się zalogować
Autor:
Rap History ..., 36 lat
mężczyzna, Warszawa

Ostatnie artykuły tego autora:
Hip-hopowe teledyski w pięciu smakach
Rap History 1981
Rap History 1980
Rap History 70's
Rap History 1982

Zobacz wszystkie artykuły tego autora
MOKOTÓW
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
03:13:43, 01-04-11

1983


stary_skurwysyn1
Wyślij prywatną wiadomoś do użytkownika
17:57:03, 02-04-11
Można by było zrobić jeszcze reedycje boxów bo że jest Rap History Warsaw to jorgnąłem się dopiero od '89 :

Dodaj wypowiedź

Autor: Podaj wynik dodawania: 4 + 1 =

Pozostało znaków: 1250

Uwaga:
Twój host to ec2-34-238-189-171.compute-1.amazonaws.com (34.238.189.171). Informacja ta zostanie zapisana wraz z Twoją wypowiedzią. W przypadku naruszenia czyichkolwiek dóbr osobistych informacja ta zostanie ujawniona tak aby ułatwić ściganie autora.

Hip-Hop.pl © 2000-2019 • kontakt • redakcjareklamamateriały promocyjneFAQ, pomoc i zasadyPolityka Cookies